Ik? Een burn-out? Nee, dat kan niet!

Dit is wat ik jaren zei. Een burn-out, dat gaat me nooit gebeuren. Dat is iets wat andere mensen meemaken, ik ben sterk en ik houd vol! Precies die instelling heeft er waarschijnlijk aan bijgedragen dat ik er vol in kukelde. Ik kon niet meer, ik was opgebrand.

Mijn burn-out

Het is april 2017. Verdoofd loop ik rond op de 9e verdieping van het gemeentehuis, waar ik werk als beleidsadviseur wonen. Ik zie wazig uit mijn ogen. Hoor onafgebroken een lange, doffe piep in mijn oren. Voel alles in mijn lijf suizen en bonzen. Heb hartkloppingen. Ineens kan ik de tranen niet meer stoppen. Ik trek me terug op de wc. Bel voor de zoveelste keer in paniek mijn vriend. Ik stuur mijn leidinggevende een berichtje dat ik echt met haar moet praten. Ik verwijt mijn toestand aan een pittig project, welke ik beter kan afstoten. Om me heen drukte. Mensen die heen en weer lopen in de enorm grote kantoortuin, waar tientallen of misschien wel honderden mensen samenwerken in een grote ruimte. Om me heen is het chaos, overal mensen die lachen en praten. Ik weet mezelf geen raad meer. Met een semi-opluchting verlaat ik het gesprek met mijn leidinggevende en stort ik me op mijn werk. Samen besluiten we dat ik mijn werkdagen verkort naar 6 uur, om het slechte slapen een beetje op te vangen. Dit tevergeefs. De week erna val ik letterlijk bijna van mijn fiets. Raak ik mijn huissleutel kwijt. Laat ik mijn pinpas liggen in de Albert Heijn. Al die tijd kreeg ik signalen van mijn lichaam maar ik luisterde er niet naar. Nu kan ik er niet meer omheen. De maat is vol. Ik kan echt niet meer. Ik heb alles gegeven. Ik moet het opgeven. De avond voordat ik mijn baas wil bellen twijfel ik of ik niet toch naar mijn werk moet gaan. Mijn loyaliteit en werkethos zijn zo sterk dat ik letterlijk mijn gezondheid eraan ondergeschikt maak.

De dag dat ik me daadwerkelijk ziek meld, vol twijfel, komt het grote verdriet eruit. Wat gebeurt er met me? Wat moet ik nu? Waarom slaap ik niet meer? Waarom kan ik niet stoppen met huilen? Ik verplaats me van mijn bed naar de bank. Vanaf de bank naar een klein rondje door het park. In de supermarkt zie ik dubbel, dus ga ik maar snel naar huis. Ik heb geen idee wat ik meemaak. Is dit hoe het voelt? Hoe moet het nu allemaal met mij? Op sommige momenten voel ik opluchting. Ik heb een einde gemaakt aan iets waarvan ik diep vanbinnen voelde dat ik dat al jaren moest doen. Er zit pijn in mij die moet worden uitgezocht. Mijn baan en de sector waarin ik werk passen mij helemaal niet. Ik ben jaren zo streng voor mezelf geweest, ik geef het op.

En dan zit je thuis

De wazige dagen worden weken en weken worden maanden. Ik kan wel zeggen dat ik de eerste drie of vier maanden aan het worstelen was met wat me overkwam. Ik kon het niet accepteren. De intense emoties, paniek en klachten, ik wist me er geen raad mee. Ik zat volop in de oplos-modus, mijn kop in het zand stekend. Las blogs over ‘5 stappen om uit je burn-out te komen!’ en zocht halsstarrig naar houvast, geruststelling. Kan iemand me alsjeblieft vertellen dat dit goed komt? Ik ging van bedrijfsarts naar mentor, naar leidinggevende naar kennismakingsgesprekken met therapeuten. De bedrijfsarts vertelt me dat ik binnen drie weken kan starten met re-integreren. Help! Ik wil niet terug naar mijn oude afdeling. Ik voel me nog veel te onstabiel. Ook zegt hij dat ik mijn ‘innerlijke kompas’ moet gaan ontdekken. Eeeuhh, innerlijk watte? Hoezo? Heb ik dat niet dan? Ik ontmoet een nieuwe leidinggevende, met wie ik op dat moment niet op een lijn zit (inmiddels gelukkig wel) en zegt dat ik ‘misschien gewoon een duwtje nodig heb’. Dit alles zorgt ervoor dat ik de eerste tijd niet voldoende rust kan nemen om te herstellen van mijn burn-out. Ik sta het mezelf niet toe en blijf vechten. De druk van werk maakt plaats voor de druk om hier zo snel mogelijk weer uit te komen, vooral door mijzelf opgelegd. Alles lijkt erop gericht om mij zo snel mogelijk op te lappen en weer productief te laten zijn. Iets wat er ongetwijfeld voor heeft gezorgd dat mijn burn-out langer duurt.

Het nieuws vertellen aan mijn familie en vrienden is niet gemakkelijk, maar lucht wel op. Een lieve vriendin vindt het heel verdrietig voor me en zit zelf al een tijdje in een burn-out. Ze appt me “Op naar een Emma 2.0”. Ik snapte toen niet echt wat ze ermee bedoelde, maar ergens stelde het me gerust. Het kan dus ook anders? In de maanden die volgen begin ik mijn tenen in het water te steken bij de mogelijkheid van dat ‘anders’. Ik had mezelf namelijk jaren voorgehouden dat het echt niet anders kon. Ik moest toch gaan voor zekerheid, een baan die aansloot op mijn opleiding, een goed inkomen, mijn eigen broek ophouden. Een baan hoort toch zwaar te zijn? Werk hoort toch ook niet leuk te zijn? En elke dag met buikpijn naar je werk is toch niet zo gek? Deze onbewuste en valse overtuigingen heb ik het afgelopen jaar onder de loep gehouden (en nog steeds) en inmiddels heb ik, durf ik wel te zeggen, een wat meer open vizier. Iedereen verdient goede dingen, dus ik ook. De een heeft niet meer recht daarop dan de ander. Iedereen mag zichzelf ontwikkelen, dus ik ook. Ik mag doen wat goed is voor mij, wat een openbaring. En wat eng! Want dat betekent dat anderen het er misschien wel niet mee eens zijn. Kan ik dan echt op mezelf vertrouwen?

To be continued!

Deel deze blog via:
Share:

6 Reacties

  1. augustus 30, 2018 / 3:59 pm

    Wauw, mooi geschreven Emma. Alleen maar herkenning. Die klachten ook…. piep in je oren, hartkloppingen. Ik weet nog dat ik de week voor ik mij ziekmeldde iedere dag huilend mijn vriend opbelde, voordat ik moest werken. Al die overtuigingen.

    Je bent goed op (onder)weg. Liefs Xxx

    • Emma
      Auteur
      augustus 30, 2018 / 4:40 pm

      Oh, ik zie je berichtje nu wel Christine!
      Dank je wel. Ja, best heftige klachten he als je zo terug denkt 🙁 Maar dank je wel! Kleine stapjes.
      Veel liefs, Emma

  2. Marjolein
    augustus 31, 2018 / 12:01 pm

    Dapper dat je dit allemaal deelt met de wereld Emma!! En erg mooi geschreven, leuk om te lezen. Veel dingen zijn inderdaad herkenbaar! Mijn coach zei me iets moois: “ik ga je geen sterkte wensen, want dat zit in jezelf.” Dat geldt volgens mij ook voor jou! Blijf doen waar je blij van wordt

    Liefs, Marjolein

    • Emma
      Auteur
      augustus 31, 2018 / 1:15 pm

      Hoi Marjolein,
      Wat fijn om van je te horen! Dank je wel. Leuk te horen dat sommige dingen herkenbaar zijn. En mooie uitspraak van jouw coach.
      Veel liefs, Emma

  3. -
    oktober 5, 2018 / 1:06 pm

    Wauw…. Wauw wauw wauw. Het is oprecht alsof ik letterlijk mijn eigen verhaal lees. Wauw… Wat ontzettend bizar. Ik kan eigenlijk niks anders zeggen dan dit. Ben benieuwd hoe het nu met je gaat!

    Liefs – @burnoutbattler op Instagram

    • Emma van Egmond
      Auteur
      oktober 6, 2018 / 6:52 am

      Dank je wel! Wat een mooie reactie van jou.
      Het gaat nu een stuk beter met me. Heb meer energie en kijk weer rooskleurig naar de toekomst. Wel is mijn werksituatie nog onzeker. En heb ik nog veel last van (spannings)hoofdpijn. Maar stukje bij beetje gaat het de goede kant op…. Misschien schrijf ik hier nog een keer een blog over. Zijn er nog andere onderwerpen waar je graag over zou willen lezen? 🙂

      Liefs, Emma

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *